De kracht van PMKT

 

Wees als PMKT-er ook trots op je vak. Veel andere professionals en ouders snappen niet wat je doet. Je speelt immers maar. Leg uit dat je kijkt naar het non verbale gedrag en handelen en dat je daar de woorden aan geeft. Zo leert het kind zichzelf reguleren en taal geven aan wat hij beleeft. Het spel, het materiaal, de tijd en de ruimte zijn een middel en geen doel op zich. Het aansluiten bij het kind is je kracht en daar sta je stil om te voelen en te checken wat het kind ervaart.

 

Kinderen ontwikkelen vanuit hun zintuiglijke ervaringen. Ze hebben nog geen taal tot hun beschikking, of maar een klein beetje. En de taal die ze gebruiken, ervaren ze in het hier en nu; in de interactie met andere mensen. Jonge kinderen antwoorden dan ook vanuit hun zintuigen en motoriek op mensen, dieren en dingen in hun omgeving. Dat is hun instrument.

 

Dat instrument gebruiken wij ook als PMKT-er. We dalen af met onze zintuigen in de gedeelde waarneming en staan zo naast het kind in het hier en nu. We sluiten aan bij het ontwikkelingsniveau van dit kind. We bewegen en spelen het spel, knutselen mee en luisteren met ons lijf en onze oren naar geluiden en muziek. We zijn nieuwsgierig naar de ervaringen die het kind heeft en vertalen met woorden wat wij zelf ervaren in het ogenblik . Wetend dat ieder mens zijn eigen visie heeft (lees: wat hij ziet), hoort (lees: geluiden verwerkt), voelt (lees: (af)tast) en beleeft (emotioneel ervaart). We nemen waar zonder oordeel en verbinden het eigen ervaren van het kind met het ervaren van onszelf en andere mensen. En zo bouwt het kind zelf aan zijn ontwikkeling en komt het bij de stukjes die het niet begrijpt of waar het pijn of schade heeft. En leert het met woorden of gebaren te duiden wat het zelf ervaart.

 

Zweverig? Wij zweverig? Als iemand dat tegen je zegt, vraag dan eens of hij even wil denken aan een pasgeboren baby. Hoe het ligt in de box of in je armen. En dan of het wil denken aan of kijken naar een baby van 9 maanden of een jaar. En dan vraag je: wat heb je gedaan in het afgelopen jaar? Wat heb je ingezet om te zorgen dat dit kind zelf kan eten en zelf kan gaan zitten en staan? De conclusie komt dan dat het ‘vanzelf’ gegaan is. Is dat dan ook zweverig? Nee, als volwassenen faciliteer je de omgeving waarin het kind ontwikkelt, maar het kind ontwikkelt echt helemaal zelf: op eigen tempo en eigen manier. De al dan niet liefhebbende mensen en live-events bepalen welke indrukken het kind meekrijgt.

 

Zó werk jij, als PMK-therapeut: je faciliteert een omgeving waarin het kind zichzelf ontwikkelt en waarin je als therapeut de indrukken helpt labelen in de ervaring in het hier en nu. Bij remming vanuit een negatieve ervaring , onderzoek je het voelen en faciliteert voor het kind een positieve ervaring. Volg het kind en het ontwikkelt zelf. Maak verbaal wat non verbaal beleefd wordt. Zodra het kind zelf woorden heeft om te vertellen wat hij wil, kan en gaat doen, is hij in staat zelf staande te blijven en mee te bewegen met een ander.

 

Meta van den Blink – Evers

 

November 2021

 

Fotolia 118527289 S bew